ಆಗಸ್ಟ್ ಆರಂಭ… ಒಂದು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಕಥೆ

ತಿಂಗಳ ಮೊದಲ ದಿನ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಮನಮುಟ್ಟುವ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭಿಸೋಣ.

ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಹೊತ್ತು ಊಟಕ್ಕೂ ಪರದಾಡುವ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯ ಹೇಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು? ಆ ಅಲೆಗಳು ಎಷ್ಟು ದೂರ ತಲುಪಿದವು? ಓದಿ…

ಕೊನೆಯ ಪೆನ್

ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮಧುರೈ ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಅಮ್ಮನ್ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರ.

ಪೆರಿಯಸಾಮಿ. ವಯಸ್ಸು 60 ವರ್ಷ.

ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ 6 ಗಂಟೆಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಾಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಪೆನ್‌, ಪೆನ್ಸಿಲ್‌, ರಬ್ಬರ್‌, ಕಂಪಾಸ್‌ ಹೀಗೆ ಶಾಲಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅವರ ಸಣ್ಣ ಪಾದಚಾರಿ ಅಂಗಡಿ. ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾತ್ರ ಅಷ್ಟಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಪೆರಿಯಸಾಮಿ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ನಿಯಮವಿತ್ತು.

ಯಾರಾದರೂ ಪೆನ್ ಕೇಳಿದರೆ ಅವರು ಮೊದಲು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು:

“ಮಗನೇ… ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಬೇಕಾ?”

“ಹೌದು ತಾತ. ಇಂದು ಗಣಿತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ. ನನ್ನ ಪೆನ್ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.”

ಅಷ್ಟೇ… ಅವರು ತಕ್ಷಣ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಪೆನ್ ತೆಗೆದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

“ಇದು ಅದೃಷ್ಟದ ಪೆನ್. ಹೋಗು… 100 ಅಂಕ ತಂದುಕೊ.”

“ಎಷ್ಟು ಹಣ ತಾತ?”

“ಹಣ ನಂತರ ಕೊಡು. ಮೊದಲು ಪರೀಕ್ಷೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆ. ನಂತರ ನಿನ್ನ ಅಂಕ ಹೇಳಲು ಬಾ. ಆಗ ಹಣ ಕೊಡು.”

ಮಕ್ಕಳು ನಗುತ್ತಾ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ಯಾರೂ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಪೆರಿಯಸಾಮಿ ಕೂಡ ಎಂದಿಗೂ ಹಣ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

—

ಅವರ ಪತ್ನಿ ತಂಗಂ ಆಗಾಗ ಗದರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

“ನಿಮಗೆ ಬುದ್ಧಿಯೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಒಂದು ಪೆನ್ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ. ಹೀಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ನಾವು ಏನು ತಿನ್ನೋದು? ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಯಾರು ಕಟ್ಟೋದು?”

ಪೆರಿಯಸಾಮಿ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಯೊಂದನ್ನು ತೆಗೆದು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ದಾಖಲಾತಿಗಳು ಹೀಗಿದ್ದವು:

12-03-2010 – ರಮೇಶ್ – ಗಣಿತ ಪರೀಕ್ಷೆ – ಪೆನ್ – ಬಾಕಿ

05-06-2011 – ಸುಮತಿ – ಹಿಂದಿ ಪರೀಕ್ಷೆ – ಪೆನ್ – ಬಾಕಿ

18-09-2013 – ಮುರುಗನ್ – SSLC ಪರೀಕ್ಷೆ – ಪೆನ್ – ಬಾಕಿ

ಹೀಗೆ ಡೈರಿ ತುಂಬಾ “ಬಾಕಿ” ಎಂಬ ದಾಖಲಾತಿಗಳೇ.

ಎಣಿಸಿದರೆ ಸುಮಾರು 3,000 ಪೆನ್‌ಗಳು.

ಒಟ್ಟು ಬಾಕಿ ಕೇವಲ 30 ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ.

ಪೆರಿಯಸಾಮಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು:

“ತಂಗಂ… ಇದು ಸಾಲ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಹೂಡಿಕೆ. ಒಂದು ದಿನ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಫಲ ಬರುತ್ತದೆ.”

ತಂಗಂ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.

“ನಿಮ್ಮ ಹೂಡಿಕೆ ಮಣ್ಣಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈಗ ನಿಮಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ. ಯಾರು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಾರೆ?”

—

ಹೀಗೆ 20 ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು.

ಈಗ ಪೆರಿಯಸಾಮಿಗೆ 80 ವರ್ಷ.

ಕಣ್ಣು ಮಂಕಾಗಿತ್ತು.

ಕಿವಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಅದೇ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ… ಅದೇ ಬಟ್ಟೆ… ಅದೇ ಪೆನ್‌ಗಳು.

ಆದರೆ ಈಗ ವ್ಯಾಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲರೂ ಜೆಲ್ ಪೆನ್‌, ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು.

—

ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಕಾರು ಬಂದು ನಿಂತಿತು.

ಸುಮಾರು 35 ವರ್ಷದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಳಿದರು.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೂಗುಚ್ಛ.

ಅವರು ನೇರವಾಗಿ ಪೆರಿಯಸಾಮಿ ಬಳಿ ಬಂದು ಅವರ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದರು.

“ತಾತ… ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತೀರಾ?”

ಪೆರಿಯಸಾಮಿ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿ ನೋಡಿದರು.

“ಮಗನೇ… ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.”

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಭಾವುಕರಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.

“18 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು SSLC ಗಣಿತ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪೆನ್ ಮುರಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಹಣವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ನೀವು ನನಗೆ ಒಂದು ಪೆನ್ ಕೊಟ್ಟು… ‘ಇದು ಅದೃಷ್ಟದ ಪೆನ್. 100 ಅಂಕ ತಂದುಕೊ’ ಎಂದಿದ್ದಿರಿ.”

ಪೆರಿಯಸಾಮಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೆನಪಾಯಿತು.

“ಮಗನೇ… ನೀನು…”

“ನಾನು ಮುರುಗನ್ ತಾತ. ಆ ಪೆನ್‌ನಿಂದ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು 98 ಅಂಕ ಪಡೆದೆ. ನಂತರ ಕಾಲೇಜು ಓದಿದೆ. ಇಂದು ‘ಪೆನ್ನಾ ಟೆಕ್ನಾಲಜೀಸ್’ ಎಂಬ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಕಂಪನಿಯ ಮಾಲೀಕ ನಾನು. ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿದ್ದು ನೀವು ಕೊಟ್ಟ ಆ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿಯ ಪೆನ್.”

—

ಮನೆಯೊಳಗಿದ್ದ ತಂಗಂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟರು.

ಮುರುಗನ್ ಒಂದು ಲಕೋಟೆ ತೆಗೆದು ಕೊಟ್ಟ.

“ತಾತ… ಆ ದಿನ ನಿಮಗೆ ಕೊಡಬೇಕಿದ್ದ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು… ಇಂದು ಬಡ್ಡಿ ಸಮೇತ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”

ಒಳಗೆ 10 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಯ ಚೆಕ್.

ಪೆರಿಯಸಾಮಿ ಕೈಗಳು ನಡುಗಿದವು.

“ಮಗನೇ… ನನಗೆ ಹಣ ಬೇಡ. ನೀನು ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿರುವುದೇ ನನಗೆ ಸಂತೋಷ.”

ಮುರುಗನ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

“ಇದು ಹಣ ಅಲ್ಲ ತಾತ. ನಿಮ್ಮ ಹೂಡಿಕೆಯ ಲಾಭ. ಇನ್ನು ನೀವು ಈ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಈಗ ನನ್ನದು.”

—

ಮರುದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಶೀರ್ಷಿಕೆ:

“ಪಾದಚಾರಿ ಅಂಗಡಿಯ ತಾತನಿಗೆ 10 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡಿದ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಉದ್ಯಮಿ.”

ಆ ಸುದ್ದಿ ಓದಿದ ನಂತರ…

ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರು ಬಂತು.

“ತಾತ… ನಾನು ಸುಮತಿ. ನಿಮ್ಮ ಪೆನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂದಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಈಗ ನಾನು ಹಿಂದಿ ಶಿಕ್ಷಕಿ.”

ನಂತರ ರಮೇಶ್ ಬಂದ.

“ತಾತ… ಈಗ ನಾನು ಆಡಿಟರ್. ನನ್ನ ಮೊದಲ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಶೀಟ್ ನಿಮ್ಮ ಪೆನ್‌ನಿಂದಲೇ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.”

ಒಂದು ವಾರದೊಳಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂಭಾಗ ಮದುವೆ ಮನೆಯಂತಾಯಿತು.

ವೈದ್ಯರು…

ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳು…

ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗಳು…

ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು…

ನೂರಾರು ಜನರು ಹೂವು, ಹಣ್ಣು, ಉಡುಗೊರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಪೆರಿಯಸಾಮಿ ಅವರ ಪಾದಕ್ಕೆ ನಮಿಸಿದರು.

—

ತಂಗಂ ಹಳೆಯ ಡೈರಿ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರು.

3,000 ಬಾಕಿಗಳು.

ಒಟ್ಟು 30 ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ.

ಆದರೆ ಮರಳಿ ಬಂದದ್ದು?

3 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆ.

ಪೆರಿಯಸಾಮಿ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು:

“ತಂಗಂ… ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲವೇ… ಇದು ಸಾಲ ಅಲ್ಲ… ಬೀಜ. ನಾನು ಬಿತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಂದು ಅದು ದೊಡ್ಡ ಕಾಡಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ.”

—

ಇಂದು ಮೀನಾಕ್ಷಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಎದುರು ದೊಡ್ಡ ಅಂಗಡಿಯೊಂದು ಇದೆ.

“ಪೆರಿಯಸಾಮಿ ಪೆನ್ ಸ್ಟೋರ್.”

ಅಂಗಡಿಗೆ ಬಾಡಿಗೆಯೇ ಇಲ್ಲ.

ಅದನ್ನು ಮುರುಗನ್ ಖರೀದಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಫಲಕ ಇದೆ.

> “ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಪೆನ್ ಉಚಿತ.
> ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು ನಿಮ್ಮ ಅಂಕ ಹೇಳಲು ಮಾತ್ರ ಮತ್ತೆ ಬನ್ನಿ.
> ಹಣ ನಂತರ ಕೊಡಿ.”

ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಲು:

> “ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿಯ ಒಂದು ಪೆನ್… ಒಂದು ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು. ನಂಬಿ.”

ಇಂದು ಆ ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವರು ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ?

ಅದೇ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಕಂಪನಿಯ ಮಾಲೀಕ ಮುರುಗನ್.

ವಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ದಿನ ತನ್ನ ಸೂಟ್ ತೆಗೆದು, ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೆನ್ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.

“ಮಗನೇ… ಇದು ಅದೃಷ್ಟದ ಪೆನ್. ಹೋಗು… 100 ಅಂಕ ತಂದುಕೊ.”

ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಾಗ ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ.

ಆಗಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳ ಶುಭಾಶಯಗಳು!🌿