ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಕರಡಿ ವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕೃಷಿ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ. ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಹೊಲವಿತ್ತು. ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕುವುದು, ಕಳೆ ಕೀಳುವುದು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದರ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಕರಡಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಯೋಚನೆ ಬಂತು. “ಪ್ರತಿಸಲ ಹಣ್ಣು, ಸೊಪ್ಪುಗಳನ್ನೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇನಲ್ಲ, ಈ ಬಾರಿ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಮೂಲಂಗಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಯಬೇಕು, ಅದೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕು!” ಎಂದುಕೊಂಡಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗಿ ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಮೂಲಂಗಿ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಂದು ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿತು. ದಿನವೂ ನೀರುಣಿಸಿ, ಕಳೆ ತೆಗೆದು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿತು.
ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಮೂಲಂಗಿ ಗಿಡಗಳು ಹಚ್ಚಹಸಿರಾಗಿ ಬೆಳೆದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಿಡ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ, ದಷ್ಟಪುಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕರಡಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಆ ಗಿಡದ ಬುಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಸಿ ನೋಡಿತು. ಒಳಗಿದ್ದ ಮೂಲಂಗಿಯ ಗಾತ್ರ ನೋಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೋ ಆಶ್ಚರ್ಯ! “ಅಬ್ಬಾ! ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮೂಲಂಗಿಯೇ! ಇದರಿಂದ ರುಚಿಯಾದ ಸಾರು, ಪಲ್ಯ, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಬ್ಬದೂಟ ಮಾಡಬಹುದು,” ಎಂದು ಹಿಗ್ಗಿತು.
ಕರಡಿ ಆ ಮೂಲಂಗಿಯ ಸೊಪ್ಪನ್ನು ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು, “ಹುಯ್ಸಾ… ಹುಯ್ಸಾ…!” ಎಂದು ತನ್ನ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಳೆಯಿತು. ಆದರೆ ಮೂಲಂಗಿ ಒಂದು ಇಂಚೂ ಕದಲಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಎಳೆಯಿತು, ಆದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ. “ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಒಬ್ಬನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಯಾರಾದರೂ ಗೆಳೆಯರ ಸಹಾಯ ಕೇಳೋಣ,” ಎಂದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮಿತ್ರನಾದ ಮೊಲದ ಬಳಿ ಹೋಯಿತು.
“ಗೆಳೆಯಾ, ನನ್ನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಮೂಲಂಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಅದನ್ನು ಕೀಳಲು ನನ್ನಿಂದಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ದಯವಿಟ್ಟು ಬಂದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು. ಮೊಲ ತಕ್ಷಣ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, “ಖಂಡಿತ ಗೆಳೆಯ, ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿದರೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಿತ್ತುಬಿಡಬಹುದು, ನಡೆ!” ಎಂದಿತು.
ಹೊಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕರಡಿ ಮೂಲಂಗಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರೆ, ಮೊಲ ಕರಡಿಯ ಸೊಂಟವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು. “ಒಂದು… ಎರಡು… ಮೂರು… ಎಳಿ!” ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಬಲವಾಗಿ ಎಳೆದರು. ಆದರೂ ಮೂಲಂಗಿ ಕದಲಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕುಳಿತರು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅತ್ತ ದಾರಿಯಾಗಿ ಆನೆಯೊಂದು ನಡೆದುಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಇವರ ಒದ್ದಾಟವನ್ನು ನೋಡಿ, “ಮಿತ್ರರೇ, ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಇಲ್ಲಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು. ಕರಡಿ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಿತು. ಆನೆ ನಗುತ್ತಾ, “ಅಷ್ಟೇ ತಾನೇ! ನಾನೂ ಕೈಜೋಡಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮೂವರೂ ಸೇರಿದರೆ ಖಂಡಿತ ಇದು ಹೊರಬರುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಮುಂದೆ ಬಂದಿತು.
ಈಗ ಮೂವರೂ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತರು. ಮುಂದೆ ಕರಡಿ ಮೂಲಂಗಿಯನ್ನೂ, ಕರಡಿಯನ್ನು ಮೊಲವೂ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆನೆ ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಸೊಂಡಿಲಿನಿಂದ ಮೊಲವನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡವು. “ರೆಡಿ… ಎಳೆಯಿರಿ!” ಎಂದು ಆನೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೂವರೂ ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆದರು.
ಮೊದಲು ಮೂಲಂಗಿ ಕೊಂಚ ಅಲುಗಾಡಿತು. “ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದೆ! ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿ ಎಳೆಯಿರಿ!” ಎಂದು ಮೊಲ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೂಗಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ಹಾಕಿ ಎಳೆದರು. “ಟಪಾಕ್!” ಎಂಬ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಬೃಹತ್ ಮೂಲಂಗಿ ಬೇರು ಸಮೇತ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಿತು! ಆ ರಭಸಕ್ಕೆ ಮೂವರೂ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಉರುಳಿ ಬಿದ್ದರು. ಧೂಳು ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಆ ದೊಡ್ಡ ಮೂಲಂಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ನಕ್ಕರು.
“ನಾವು ಮೂವರೂ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದಕ್ಕೇ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು,” ಎಂದಿತು ಆನೆ. “ಹೌದು, ಒಬ್ಬರೇ ಅಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದನ್ನು ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಸೇರಿದರೆ ಸರಳವಾಗಿ ಸಾಧಿಸಬಹುದು,” ಎಂದಿತು ಮೊಲ. ಕರಡಿ ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ, “ಇದು ನನ್ನೊಬ್ಬನದಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಮೂವರ ಪರಿಶ್ರಮದ ಫಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ತಿನ್ನೋಣ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ರುಚಿಕರವಾದ ಅಡುಗೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉಣಬಡಿಸಿತು.
ಕಥೆಯ ನೀತಿ:
ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಧೃತಿಗೆಡದೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಕಷ್ಟದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬರೇ ಎದುರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶರಾಗದೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ನೀಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ, ಒಂದೇ ಗುರಿಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಎಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಅಡೆತಡೆಯನ್ನಾದರೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು.
