ಪೇಟೆಂಟ್ ರಿಜಿಸ್ಟ್ರೇಷನ್, ಉತ್ಪನ್ನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ವಿನ್ಯಾಸ, ನವಾನ್ವೇಷಣೆ, ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಬೋಧನಾ ಕೌಶಲ್ಯದ ಉನ್ನತೀಕರಣ ಹಾಗೂ ಪೋಷಕರ ಸೂಕ್ತ ಉತ್ತೇಜನದ ಮೂಲಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾನಸಿಕ ವಿಕಸನದೊಂದಿಗೆ ಜಾಗತಿಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನಾಗಲೋಟಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಹಾಗೂ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು

ವಿಶೇಷ ಲೇಖನ: ✍️ ಶಶಿಧರ್ ರಾವ್, ಬೆಂಗಳೂರು – ಚಿತ್ರದುರ್ಗ.
9108320131.
(ಲೇಖಕರು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಹಿರಿಯ ತಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಔದ್ಯಮಿಕ ಸಲಹೆಗಾರರು).

_ಜಾಗತಿಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನಾಗಲೋಟ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮರುರೂಪಣೆ: ನವಾನ್ವೇಷಣೆ, ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ವಿಕಸನದತ್ತ ಸಮಗ್ರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ._

​ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ (Introduction):

​ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದ ಜ್ಞಾನಾಧಾರಿತ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಲ್ಲಿ (Knowledge Economy) ಜಗತ್ತು ಊಹಿಸಲಾಗದ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ (AI), ರೊಬೊಟಿಕ್ಸ್, ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಕಂಪ್ಯೂಟಿಂಗ್ ಮುಂತಾದ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿವೆ. ಈ ಜಾಗತಿಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ನಾಗಲೋಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕಾದರೆ, ಭಾರತದ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೇವಲ ಪದವೀಧರರನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ‘ಕಾರ್ಖಾನೆ’ಗಳಾಗದೆ, ‘ನವಾನ್ವೇಷಕರನ್ನು’ ರೂಪಿಸುವ ಜ್ಞಾನಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಬೇಕು. ಪೇಟೆಂಟ್ ರಿಜಿಸ್ಟ್ರೇಷನ್, ಉತ್ಪನ್ನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ವಿನ್ಯಾಸ, ನವಾನ್ವೇಷಣೆ, ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಬೋಧನಾ ಕೌಶಲ್ಯದ ಉನ್ನತೀಕರಣ ಹಾಗೂ ಪೋಷಕರ ಸೂಕ್ತ ಉತ್ತೇಜನದ ಮೂಲಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾನಸಿಕ ವಿಕಸನವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ಇಂದು ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಪ್ರಥಮ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಈ ಕುರಿತಾದ ಸವಿಸ್ತಾರವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಮನನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ.

​೧: ಪೇಟೆಂಟ್ ನೋಂದಣಿ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಆಸ್ತಿ ಹಕ್ಕುಗಳ (IPR) ಸಬಲೀಕರಣ:

​ಯಾವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಬಲತೆಯನ್ನು ಇಂದು ಆ ದೇಶವು ಹೊಂದಿರುವ ಪೇಟೆಂಟ್‌ಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮೆರಿಕ, ಚೀನಾ, ಜಪಾನ್, ಜರ್ಮನಿ, ಯು.ಕೆ., ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾದಂತಹ ದೇಶಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರಲು ಅವರ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿನ ಪೇಟೆಂಟ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ಕಾರಣ.

​ಸಂಶೋಧನೆಯಿಂದ ಪೇಟೆಂಟ್‌ನೆಡೆಗೆ ಪಯಣ: ಭಾರತೀಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಬಂಧಗಳು (Research Papers) ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇವು ಕೇವಲ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಭೌತಿಕ ಹಾಗೂ ಬೌದ್ಧಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು (Intellectual Property Rights – IPR) ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಪಡೆಯುವಂತಾಗಬೇಕು.

​IPR ಘಟಕಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ: ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ IPR ಸೆಲ್ (IPR Cell) ಅನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಪೇಟೆಂಟ್ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಸಂಕೀರ್ಣ ಮತ್ತು ದುಬಾರಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಸಂಸ್ಥೆಗಳೇ ತಾಂತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು.
​ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಪೇಟೆಂಟ್‌ಗಳ ಪಾತ್ರ: ಅಧ್ಯಾಪಕರಿಗೆ ಬಡ್ತಿ ನೀಡುವಾಗ ಅಥವಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅಂಕಗಳನ್ನು/ಕ್ರೆಡಿಟ್‌ಗಳನ್ನು ನೀಡುವಾಗ ಕೇವಲ ‘ಜರ್ನಲ್ ಪಬ್ಲಿಕೇಶನ್’ ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಪೇಟೆಂಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ನೀಡಬೇಕು.

​೨: ನವಾನ್ವೇಷಣೆ, ಉತ್ಪನ್ನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ವಿನ್ಯಾಸ (Innovation, Product Development, and Design):

​ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ. ಭಾರತದಂತಹ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ, ಆರೋಗ್ಯ, ನೈರ್ಮಲ್ಯ ಮುಂತಾದ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಬೇಕು.

​ವಿನ್ಯಾಸ ಚಿಂತನೆ (Design Thinking): ಉತ್ಪನ್ನವೊಂದನ್ನು ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದರೆ ಸಾಲದು; ಅದು ಬಳಕೆದಾರ ಸ್ನೇಹಿಯಾಗಿರಬೇಕು (User-friendly). ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಾಂತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕೇತರ ಕೋರ್ಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ‘ಡಿಸೈನ್ ಥಿಂಕಿಂಗ್’ ಅನ್ನು ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಉತ್ಪನ್ನದ ಸೌಂದರ್ಯ (Aesthetics) ಮತ್ತು ಬಾಳಿಕೆ (Durability) ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.

​ಮೂಲಮಾದರಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ (Prototyping) ಲ್ಯಾಬ್‌ಗಳು: ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಭೌತಿಕ ರೂಪ ನೀಡಲು ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಟಿಂಕರಿಂಗ್ ಲ್ಯಾಬ್‌ಗಳು, 3D ಪ್ರಿಂಟಿಂಗ್ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು, ಸಿಎನ್‌ಸಿ ಮಷಿನ್‌ಗಳು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿರಬೇಕು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯ ಉತ್ಪನ್ನದ ಮೂಲಮಾದರಿಯನ್ನು (Prototype) ಸ್ವತಃ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿ ನಿರ್ಮಿಸುವ ವಾತಾವರಣವಿರಬೇಕು.

​ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಇನ್ಕ್ಯುಬೇಷನ್ (Incubation): ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ತರಲು ಸ್ಟಾರ್ಟ್-ಅಪ್ (Start-up) ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ನೊಳಗೇ ಇನ್ಕ್ಯುಬೇಷನ್ ಸೆಂಟರ್‌ಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಉದ್ಯಮದ ತಜ್ಞರಿಂದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ (Mentorship) ದೊರಕಿಸಿಕೊಡಬೇಕು.

​೩: ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಬೋಧನಾ ಕೌಶಲ್ಯದ ಉನ್ನತೀಕರಣ (Enhancement of Practical Teaching Skills):

​ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ಬೋಧಕರ ಕೌಶಲ್ಯವು Theory ಆಧಾರಿತ (Chalk and Talk) ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಬೋಧಕರು ‘ಸುಗಮಕಾರ’ರಾಗಿ (Facilitators) ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

​ಶಿಕ್ಷಕರ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಮರುಕೌಶಲ್ಯ (Upskilling): ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಿಗೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಮತ್ತು ಉದ್ಯಮದ ಅಗತ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರ ತರಬೇತಿ (FDPs – Faculty Development Programs) ನೀಡಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಕರು ಉದ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ (Industries) ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಇಂಟರ್ನ್‌ಶಿಪ್ ಮಾಡುವ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳು ಎಲ್ಲಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ಬರಬೇಕು.

​ಕೇಸ್ ಸ್ಟಡಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಆಧಾರಿತ ಕಲಿಕೆ: ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ನೈಜ ಪ್ರಪಂಚದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ (Case Studies) ಜೋಡಿಸಿ ಪಾಠ ಮಾಡಬೇಕು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬೇಕು.

​ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅಳವಡಿಕೆ: ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ವರ್ಚುವಲ್ ರಿಯಾಲಿಟಿ (VR), ಆಗ್ಮೆಂಟೆಡ್ ರಿಯಾಲಿಟಿ (AR) ಮತ್ತು AI ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ ಮೂಲಕ ಕಠಿಣವಾದ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಬೋಧಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

​೪: ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾನಸಿಕ ವಿಕಸನ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯದ ನಿರ್ಮಾಣ

​ನವಾನ್ವೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆಯ ಹಾದಿಯು ಸವಾಲುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ವೈಫಲ್ಯಗಳು ಸಹಜ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಈ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಬಲವಾದ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು (Resilience) ಹೊಂದಿರಬೇಕಾದ್ದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.

​ಗ್ರೇಡ್‌ಗಳ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ: ಕೇವಲ ರ್ಯಾಂಕ್ ಮತ್ತು ಅಂಕಗಳೇ ಜೀವನದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಮಾನದಂಡ ಎಂಬ ಹುಸಿ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಹೊರತರಬೇಕು. ‘ಕಲಿಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು’ ಆನಂದಿಸುವ (Joy of learning) ವಾತಾವರಣ ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕು.

​ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಬೆಂಬಲ: ಸಂಶೋಧನೆಯ ಒತ್ತಡ, ಭವಿಷ್ಯದ ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ನುರಿತ ಮನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರನ್ನು (Counselors) ಹೊಂದಿದ್ದು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕು.

​ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ: ಥಾಮಸ್ ಆಲ್ವಾ ಎಡಿಸನ್‌ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಂದಿನ ಎಲಾನ್ ಮಸ್ಕ್ ವರೆಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಸೋಲುಗಳನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತವರೇ. “ವೈಫಲ್ಯವೆಂದರೆ ಕಲಿಕೆಯ ಮುಂದಿನ ಹಂತ” (Failure is a stepping stone to success) ಎಂಬ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು (Growth Mindset) ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಬೇಕು.

​೫: ಪೋಷಕರ ಸೂಕ್ತ ಉತ್ತೇಜನ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರ (Appropriate Parental Encouragement):

​ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿದೆ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಬಹುತೇಕ ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಅಥವಾ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ (MNC) ನೌಕರಿ ಪಡೆಯುವುದನ್ನೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

​ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಬದಲಾವಣೆ: ಮಕ್ಕಳು ಸ್ಟಾರ್ಟ್-ಅಪ್ ಕಟ್ಟುತ್ತೇನೆ, ಸ್ವಂತ ಉತ್ಪನ್ನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ ಅಥವಾ ಮೂಲಭೂತ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದಾಗ ಪೋಷಕರು ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕು. ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು (Risk-taking) ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು.

​ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಆಸಕ್ತಿಗೆ ಮನ್ನಣೆ: ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಅಪೂರ್ಣ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಹೇರಬಾರದು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಆಸಕ್ತಿ ಸಾಹಿತ್ಯ, ವಿನ್ಯಾಸ, ಕೃಷಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಅಥವಾ ರೊಬೊಟಿಕ್ಸ್—ಯಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸು ಪೋಷಕರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕು.

​ಪೋಷಕರ ಸಮಾಲೋಚನೆ (Parental Counseling): ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಕೇವಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪೋಷಕರಿಗೂ ಸಹ ‘ಓರಿಯಂಟೇಶನ್’ (Orientation) ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡು, ಇಂದಿನ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳು ಮತ್ತು ನವಾನ್ವೇಷಣೆಯ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬೇಕು.

​೬: ಜಾಗತಿಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನಾಗಲೋಟದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ (Adapting to Global Educational Trends):

​ಪ್ರಪಂಚವು ಇಂದು ಒಂದು ಜಾಗತಿಕ ಹಳ್ಳಿಯಾಗಿದೆ (Global Village). ಭಾರತದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೇವಲ ಸ್ಥಳೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿದರೆ ಸಾಲದು, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರತಿಭೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಸಜ್ಜಾಗಬೇಕು.

​ಬಹು-ಶಿಸ್ತಿನ ಕಲಿಕೆ (Multidisciplinary Learning): ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿ (NEP – 2020) ಹೇಳುವಂತೆ, ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ತುಸು ಮೂಲಭೂತ ಜ್ಞಾನವೂ ಬೇಕು, ಅಂತೆಯೇ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ಪರಿಚಯವೂ. ವಿಷಯಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರದ ದೂರದ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಿ, ಸಮಗ್ರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಜಾರಿಗೆ ಬರಬೇಕು.

​ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ: ವಿದೇಶಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು (MoU), ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ವಿನಿಮಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು (Exchange Programs) ಆಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಸಂಶೋಧನಾ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ (Joint Research Projects) ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪಾಲುದಾರರಾಗಬೇಕು.

​ಕೈಗಾರಿಕಾ-ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಒಕ್ಕೂಟ (Industry-Academia Nexus): ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸುವಾಗ ಕೈಗಾರಿಕಾ ತಜ್ಞರನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಸಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಏನು ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ತರಬೇತುಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

​ಉಪಸಂಹಾರ (Conclusion):

​ಭಾರತವು ವಿಶ್ವದ ಅಗ್ರಗಣ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಅದು ಸೈನ್ಯದ ಬಲ, ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಲದಿಂದಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಲದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ನಮ್ಮ ಯುವಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಅಗಾಧವಾದ ಪ್ರತಿಭೆಯಿದೆ, ಆದರೆ ಆ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ‘ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ’ (Ecosystem) ತುರ್ತಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕಿದೆ.
​ಪೇಟೆಂಟ್ ನೋಂದಣಿಯನ್ನು ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಸುವುದು, ಕಾಗದದ ಮೇಲಿನ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ವಿನ್ಯಾಸದ ಮೂಲಕ ಭೌತಿಕ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ರೂಪ ನೀಡುವುದು, ನವಾನ್ವೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಮುಕ್ತ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಇಂದು ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು.

ಇದೆಲ್ಲವೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಮೊದಲು ಬೋಧಕರ ಕೌಶಲ್ಯಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಸಮಾಜವು ಅಂಕಗಳ ಹಿಂದಿನ ಓಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ವಿಕಸನಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು.
​ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದರೆ, ಮುಂದಿನ ಒಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ವಿಶ್ವದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ನವಾನ್ವೇಷಣಾ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ (Global Innovation Hub) ಹೊರಹೊಮ್ಮುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಜಾಗತಿಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನಾಗಲೋಟದೊಂದಿಗೆ ಕೇವಲ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆ ನಾಗಲೋಟವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವ ನಾಯಕನಾಗಿ ಭಾರತ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವತ್ತ ನಮ್ಮ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿರಬೇಕು.
ಆ ನಿಟ್ಟಿನ ಸದಾಶಿಯಪೂರ್ವಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲರದೂ ಆಗಿರಲಿ.