ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಚೀಪುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಭ್ಯಾಸ. ಆದರೆ ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಾದರೂ ಈ ಅಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಹಲ್ಲು, ದವಡೆ ಹಾಗೂ ಬಾಯಿಯ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.
ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳು ಹಸಿವು, ಆಯಾಸ, ಒತ್ತಡ ಅಥವಾ ನಿದ್ರೆ ಬರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಚೀಪುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ 2ರಿಂದ 4 ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಈ ಅಭ್ಯಾಸ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ 4–5 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಚೀಪುತ್ತಿದ್ದರೆ ಪೋಷಕರು ಗಮನ ಹರಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ ಎಂದು ಆರೋಗ್ಯ ತಜ್ಞರು ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
ಹಲ್ಲುಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ
ಮಗು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಚೀಪುತ್ತಿದ್ದರೆ ಶಾಶ್ವತ ಹಲ್ಲುಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಜೋಡಣೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಇದರಿಂದ ಹಲ್ಲುಗಳು ಅಂಕುಡೊಂಕಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವುದು, ಮೇಲಿನ ಮತ್ತು ಕೆಳಗಿನ ಹಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ಅಂತರ ಉಂಟಾಗುವುದು ಹಾಗೂ ದವಡೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಸೋಂಕಿನ ಅಪಾಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು
ಮಕ್ಕಳು ದಿನನಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಕೈ ಮತ್ತು ಹೆಬ್ಬೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ಅಥವಾ ವೈರಸ್ಗಳು ಬಾಯಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಪದೇಪದೇ ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕುವುದರಿಂದ ಶೀತ, ಕೆಮ್ಮು, ಹೊಟ್ಟೆಯ ಸೋಂಕು ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಲವು ಸೋಂಕುಗಳ ಅಪಾಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು.
ಹೆಬ್ಬೆರಳಿನ ಚರ್ಮಕ್ಕೂ ಹಾನಿ
ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಚೀಪುವುದರಿಂದ ಆ ಭಾಗದ ಚರ್ಮ ಒಣಗುವುದು, ಬಿರುಕು ಬಿಡುವುದು, ಉರಿ ಅಥವಾ ಸೋಂಕು ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಉಗುರಿನ ಸುತ್ತಲಿನ ಚರ್ಮದಲ್ಲೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಅಭ್ಯಾಸ ಬಿಡಿಸಲು ಪೋಷಕರು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?
ಮಗು ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಚೀಪುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಪದೇಪದೇ ಗದರಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಹೆದರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಮಗು ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಚೀಪುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಟ, ಮಾತುಕತೆ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯಬಹುದು.
ಅಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಅಥವಾ ಹಲ್ಲು ಮತ್ತು ದವಡೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಂಡುಬಂದರೆ ಮಕ್ಕಳ ದಂತವೈದ್ಯರು ಅಥವಾ ವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆ ಪಡೆಯುವುದು ಸೂಕ್ತ.
ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಚೀಪುವುದು ಆರಂಭಿಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಮುಂದುವರಿದರೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡದೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಪೋಷಕರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು.













