ಜೀವನದ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಎಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೂ ನಮಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನೇ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರ ಮಾತು ಹಾಗೂ ನಡವಳಿಕೆಗಳು ತೀವ್ರ ನೋವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಪ, ದ್ವೇಷ ಹಾಗೂ ಸೇಡಿನ ಭಾವನೆಗಳು ಮೂಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅದು ಆಂತರಿಕ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯ ಸಂಕೇತ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾರುವ ಪ್ರೇರಣಾದಾಯಕ ಕಥೆಯೊಂದು ಇಲ್ಲಿದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಗುರು ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ರಭಸವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನದಿಯೊಂದು ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ನೀರಿನ ರಭಸಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ನದಿ ದಾಟಲು ನೆರವಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿಯಮವಿದ್ದರೂ, ಕರುಣಾಮಯಿಯಾದ ಗುರುಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ನದಿಯ ಆ ದಡಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಇದು ಸರಿಕಾಣದೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಕುದಿಯಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಸನ್ಯಾಸ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಗುರುಗಳು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಹೇಗೆ ಮುಟ್ಟಿದರು ಎಂಬ ಆಕ್ರೋಶ ಗಂಟೆಗಳು ಕಳೆದರೂ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಸಹನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಶಿಷ್ಯ, ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ನಾವು ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆವಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಗುರುಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅದಕ್ಕೆ ಗುರುಗಳು ಶಾಂತವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, “ಮಗೂ, ನಾನು ಆಕೆಯನ್ನು ನದಿ ದಾಟಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ದಡದಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆ; ಆದರೆ ನೀನು ಮಾತ್ರ ಆಕೆಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ನಾವು ಕೂಡ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಕಹಿ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರರು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೊತ್ತು ಬದುಕುತ್ತೇವೆ. ಇದರಿಂದ ಎದುರಿಗಿರುವವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ನಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹಾಳಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಸ್ತುತ ಜೀವನದ ನೆಮ್ಮದಿ ಮಾತ್ರ. ಕ್ಷಮಿಸುವುದೆಂದರೆ ಇತರರ ತಪ್ಪು ಸರಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಂಟಿದ ಕೋಪದ ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸಿ ಮುಕ್ತರಾಗುವುದು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಕೆಂಡ ಇತರರ ಮೇಲೆ ಎಸೆಯುವ ಮುನ್ನ ನಮ್ಮ ಕೈಯನ್ನೇ ಸುಡುವಂತೆ, ದ್ವೇಷವೂ ನಮಗೇ ಹಾನಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು, ಕ್ಷಮಾಗುಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಮನಃಶಾಂತಿ ಸಾಧ್ಯ.
