ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ನದಿಯೊಂದು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ನದಿಯ ನೀರು ತುಂಬಾ ಸ್ವಚ್ಛ ಹಾಗೂ ತಿಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ನದಿಯ ಸುತ್ತಲೂ ಹಸಿರಾದ ಮರಗಳು, ಬಣ್ಣ-ಬಣ್ಣದ ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳು ಮತ್ತು ಎತ್ತರವಾದ ಬೆಟ್ಟಗಳಿದ್ದವು. ಮುಂಜಾನೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವದಿಂದ ಆ ಪರಿಸರ ಸದಾ ಕಣ್ಮನ ಸೆಳೆಯುವಂತಿತ್ತು.
ಆ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಆಮೆಗಳು ವಾಸವಾಗಿದ್ದವು. ಅವೆರಡೂ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದವು. ಒಂದನ್ನೊಂದು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದಷ್ಟು ಗಾಢವಾದ ಸ್ನೇಹ ಅವುಗಳದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಈಜುತ್ತಾ, ಆಡುತ್ತಾ ಮತ್ತು ದಡದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವು ನದಿಯಲ್ಲಿ ಈಜುತ್ತಿರುವಾಗ, ನದಿಯ ಆಚೆ ದಡದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಹೂವುಗಳು ಕಂಡವು. ಆ ಹೂವುಗಳು ತಂಗಾಳಿಗೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಾ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೊದಲನೆಯ ಆಮೆ ಆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, “ಸ್ನೇಹಿತಾ! ಆ ಹೂವುಗಳು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿವೆ ನೋಡು! ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾರೆಂದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣವೇ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.
ಎರಡನೇ ಆಮೆ ಕೂಡ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, “ಖಂಡಿತ, ನಾನು ಸಿದ್ಧ! ಯಾರು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆಂದು ನೋಡೋಣ” ಎಂದಿತು. ಎರಡೂ ಆಮೆಗಳು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ವೇಗವಾಗಿ ಈಜಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಈಜಿ, ಮೊದಲನೆಯ ಆಮೆ ಮೊದಲು ಆ ದಡವನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಅದು ಸಂತೋಷದಿಂದ, “ನಾನೇ ಗೆದ್ದೆ!” ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿತು. ಎರಡನೇ ಆಮೆ ನಗುತ್ತಾ, “ಹೌದು ಮಿತ್ರ, ಈ ಬಾರಿ ನೀನೇ ಗೆದ್ದೆ. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ನಾನೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತೇನೆ” ಎಂದಿತು.
ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಎರಡೂ ಆಮೆಗಳು ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದವು.
ಎದುರಾದ ಅಪಾಯ
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪೊದೆಯ ಮರೆಯಿಂದ ಒಂದು ಚಾಲಾಕಿ ನರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿತು. ನರಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಈ ಆಮೆಗಳು ಬಿದ್ದವು.
“ಆಹಾ! ಇಂದು ನನಗೆ ರುಚಿಕರವಾದ ಭೋಜನ ಸಿಕ್ಕಿತು” ಎಂದುಕೊಂಡು ನರಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಆಮೆಗಳತ್ತ ಧಾವಿಸಿತು. ನರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಆಮೆಗಳು ಗಾಬರಿಗೊಂಡವು. “ಸ್ನೇಹಿತಾ! ನರಿ ಬಂತು, ಬೇಗ ನೀರಿಗೆ ಧುಮುಕು!” ಎಂದು ಕಿರುಚಿಕೊಂಡವು. ಆದರೆ, ಅವು ನೀರಿಗೆ ಜಿಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನರಿ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಎರಡೂ ಆಮೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.
ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ಆಮೆಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ತಮ್ಮ ತಲೆ ಮತ್ತು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಚಿಪ್ಪಿನೊಳಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡವು. ನರಿ ಅವುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಚಿಪ್ಪನ್ನು ನೋಡಿ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಯಿತು. “ಇದನ್ನು ಕಚ್ಚಿದರೆ ನನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳೇ ಮುರಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ, ಇವುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು ಹೇಗೆ?” ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿತು.
ಆಮೆಯ ಚತುರ ಉಪಾಯ
ಆಗ ಮೊದಲನೆಯ ಆಮೆಗೆ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು. ಅದು ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ, “ನರಿ ಮಾವ! ನೀನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂದಿತು.
ನರಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, “ಯಾಕೆ ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.
ಆಮೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ, “ನಾವು ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ದೇಹ ಮತ್ತು ಚಿಪ್ಪು ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನೀನು ಕಚ್ಚಿದರೆ ನಿನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳೇ ಉದುರಿಹೋಗುತ್ತವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು.
ನರಿಗೆ ಆಮೆಯ ಮಾತು ನಿಜವೆನಿಸಿತು. ಅದು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಆಮೆಯ ಚಿಪ್ಪನ್ನು ಬಡಿದು ನೋಡಿತು. ‘ಟಕ್’ ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಶಬ್ದ ಬಂದಿತು. “ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದು ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ!” ಎಂದು ನರಿ ಉದ್ಗರಿಸಿತು.
ಆಗ ಆಮೆ ತನ್ನ ಉಪಾಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ, “ಆದರೆ ನರಿ ಮಾವ, ನಮ್ಮದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಸಮಸ್ಯೆಯಿದೆ. ನಾವು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನೆನೆದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಹ ಮತ್ತು ಚಿಪ್ಪು ಮೃದುವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಿನ್ನಬಹುದು” ಎಂದಿತು.
ನರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅನುಮಾನ ಬಂದು, “ನಿಜವಾಗಿಯೂನಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.
“ಹೌದು, ಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನೆನೆಸಿ ನೋಡು. ನಿನಗೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಆಮೆ ನಂಬಿಸಿತು.
ನರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ, “ಹಾಗಾದರೆ ಸರಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ ಮೃದುವಾದ ಮೇಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ” ಎಂದುಕೊಂಡು ಎರಡೂ ಆಮೆಗಳನ್ನು ನದಿಯ ಹತ್ತಿರ ತಂದು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ ಅವು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗದಂತೆ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.
ಜಾಣತನದಿಂದ ಪಾರಾದ ಆಮೆಗಳು
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಮೊದಲನೆಯ ಆಮೆ ಮತ್ತೆ ನರಿಯೊಂದಿಗೆ, “ನರಿ ಮಾವ! ಇಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ತೊಡಕಿದೆ” ಎಂದಿತು.
ನರಿ, “ಏನದು?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.
ಆಮೆ, “ನೀನು ನಿನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ನಮ್ಮ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿರುವುದರಿಂದ, ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನೀರು ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ದೇಹ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನೆನೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಮೃದುವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮೆತ್ತಗಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆಯಬೇಕು” ಎಂದು ಹೇಳಿತು.
ದುರಾಸೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂರ್ಖ ನರಿಗೆ ಆ ಮಾತು ನಿಜವೆನಿಸಿ, “ಹೌದಾ? ಸರಿ” ಎಂದು ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿತು.
ಅಷ್ಟೇ! ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡೂ ಆಮೆಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ತಮ್ಮ ತಲೆ-ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹೊರಚಾಚಿ, ವೇಗವಾಗಿ ನದಿಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಈಜಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾದವು. ನರಿಗೆ ಏನು ನಡೆಯಿತೆಂದು ತಿಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಮೆಗಳು ಬಹಳ ದೂರ ಸಾಗಿದ್ದವು.
ತೀರದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನರಿ, “ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಸಣ್ಣ ಆಮೆಗಳು ನನ್ನನ್ನೇ ಮೂರ್ಖನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದವಲ್ಲಾ!” ಎಂದು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟಿತು. ಅದು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆಮೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಆಪತ್ತಿನಿಂದ ಪಾರಾದ ಆಮೆಗಳು ನದಿಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಿರಾಳವಾದವು. ಮೊದಲನೆಯ ಆಮೆ, “ಮಿತ್ರ, ಸಂಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಹೆದರಿದರೆ ದಾರಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಎಂತಹ ಅಪಾಯದಿಂದಲೂ ಪಾರಾಗಬಹುದು” ಎಂದಿತು. ಎರಡನೇ ಆಮೆ ನಗುತ್ತಾ, “ಹೌದು, ನಮ್ಮ ದೈಹಿಕ ಬಲಕ್ಕಿಂತ ನಿನ್ನ ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯೇ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿತು” ಎಂದಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವೆರಡೂ ಮತ್ತಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ, ಸುಖವಾಗಿ ಜೀವಿಸತೊಡಗಿದವು.
ಕಥೆಯ ನೀತಿ
ಆಪತ್ತಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಯಪಡದೆ ಶಾಂತಚಿತ್ತದಿಂದ ಯೋಚಿಸಿ, ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಹಾಗೂ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದರೆ ಎಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯದಿಂದಲೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪಾರಾಗಬಹುದು. ದೈಹಿಕ ಬಲಕ್ಕಿಂತ ಬುದ್ಧಿಬಲವೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ.
